Μετά τις βιομηχανίες οπλικών συστημάτων, οι φαρμακοβιομηχανίες αποτελούν τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο και διαθέτουν μυθώδη ποσά για την προβολή και επικράτηση των προϊόντων τους.
Όμως τα φάρμακα, πριν φτάσουν στον τελικό αποδέκτη που είναι ο άρρωστος, χρειάζονται έναν ενδιάμεσο κρίκο. Το γιατρό. Εκεί παίζεται το παιχνίδι, που ξεκινά με την ενημέρωση, περνά στη δωροδοκία και καταλήγει μερικές φορές στην εξαγορά.
Ευτυχώς η κοινωνία άρχισε ν΄ αντιλαμβάνεται πως πίσω από την αναγραφή μιας συνταγής είναι πιθανόν να υποκρύπτονται πολλά περισσότερα από την επιστημονική ανιδιοτέλεια για τη θεραπεία του ασθενούς. Μαθαίνει για ταξίδια γιατρών σε εξωτικούς προορισμούς, καθηγητές που μιλούν με πάθος για σκευάσματα που δοκίμασαν σε ελάχιστους ασθενείς, διευθυντές που επιβάλλουν τη συνταγογράφιση συγκεκριμένων σκευασμάτων στην Κλινική τους.
Η δημοσιοποίηση των «παροχών» που δίνονται σε γιατρούς από φαρμακευτικές εταιρείες δεν αποτελεί βεβαίως πανάκεια στην αντιμετώπιση της κρίσης εμπιστοσύνης, βοηθά όμως σημαντικά ώστε να γνωρίζουν οι πολίτες κρίσιμες πληροφορίες για τον γιατρό τους και τη συνταγογραφική του συμπεριφορά.
Ήταν συνεπώς αναμενόμενη η αντίδραση συγκεκριμένων κύκλων μόλις νομοθετήθηκε πριν δύο χρόνια η ανάγκη ανάρτησης στο διαδίκτυο όλων των παροχών που λαμβάνουν γιατροί από φαρμακευτικές εταιρείες. Πρώτος και καλύτερος αντέδρασε ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών υπό την προεδρία Πατούλη, ο οποίος προσέφυγε στη Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και προέκυψε η γνωστή γνωμοδότηση.
Εκκωφαντική όμως ήταν και η σιωπή εκείνων που μιλούν διαρκώς για το «μεγαλοκαθηγητικό και μεγαλοδιευθυντικό κατεστημένο». Θεωρούμε πως πρόκειται για συνεπείς αγωνιστές και θα ήταν ασύμβατο με τις διακηρύξεις τους το ενδεχόμενο να μην ευκαίρησαν να εκδώσουν ανακοίνωση επειδή βρίσκονται σε συνέδριο με χορηγία μεγάλης πολυεθνικής φαρμακοβιομηχανίας.
Υποθέτουμε λοιπόν πως είναι απασχολημένοι με τις τελευταίες τεχνικές λεπτομέρειες της εξέγερσης..