Δέκα χρόνια το ελληνικό κράτος δεν μπόρεσε να στελεχώσει με γιατρούς και νοσηλευτές μια μονάδα δυναμικότητας πέντε κρεβατιών που αν λειτουργούσε θα έσωζε -στην κυριολεξία- ζωές πολιτών στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Σημειώστε ότι δεν υπάρχει άλλη ΜΕΘ στο νομό, έτσι όποιος έχει ανάγκη μεταφέρεται και «συνωστίζεται» στην Πάτρα όπου κι εκεί τα κρεβάτια επειδή είναι λιγοστά δεν είναι διαθέσιμα. Ασε τον πολύτιμο -που δυστυχώς μερικές φορές αποδεικνύεται και μοιραίος- χρόνο που απαιτείται για την μεταφορά του ασθενούς δια μέσου του περίφημου δρόμου Αγρινίου – Πατρών με τις δύσκολες στροφές και την μια λωρίδα κυκλοφορίας.
Σημαντική λεπτομέρεια: η Μονάδα αυτή δεν είναι φτιαγμένη με χρήματα του ελληνικού δημοσίου. Είναι δωρεά, της οικογενειας Τσικνιά από το Αγρίνιο, φτιάχτηκε αποκλειστικά με δαπάνες της οικογένειας που επειδή ήθελε να κάνει μια προσφορά για τους συμπολίτες της, ανέλαβε να κτίσει το οίκημα στο χώρο του νοσοκομείου και να εξοπλίσει την Μονάδα με σύγχρονα μηχανήματα. Ολα τα λογάριασαν καλά οι δωρητές. Την πλήρη ανικανότητα του κρατικού μηχανισμού να θέσει σε λειτουργία την μονάδα δεν μπορούσαν φυσικά να φαντασθούν. Κι όπως λένε και στα ανέκδοτα: τα πρώτα δέκα χρόνια είναι δύσκολα…