Οι ευρωπαίοι πολίτες να επιλέγουν ελεύθερα τον γιατρό τους αλλά και το διαγνωστικό ή το νοσηλευτικό κέντρο της αρεσκείας τους σε οποιαδήποτε χώρα-μέλος της ΕΕ
ΔΙΟΝ. ΣΤΑΜΠΟΓΛΗΣ |
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητεί από τις κυβερνήσεις των κρατών-μελών της ΕΕ να άρουν όλους τους περιορισμούς, έτσι ώστε οι ευρωπαίοι πολίτες να επιλέγουν ελεύθερα τον γιατρό τους αλλά και το διαγνωστικό ή το νοσηλευτικό κέντρο της αρεσκείας τους σε οποιαδήποτε χώρα-μέλος της ΕΕ και να μπορούν χωρίς γραφειοκρατικές διατυπώσεις να καλύπτουν το κόστος μέσω του Ταμείου της χώρας τους ή μέσω της ασφαλιστικής τους εταιρείας. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υποστηρίζει ότι η «νοσηλεία χωρίς σύνορα» είναι φυσικό επακόλουθο της απελευθέρωσης των υπηρεσιών, αλλά και της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων και προσώπων, που αποτελούν τους βασικούς πυλώνες της ΕΕ.
Στόχος της Επιτροπής είναι να μπορεί, για παράδειγμα, ένας Ελληνας να μεταβαίνει στη Γερμανία, να του παρέχονται εκεί οι ιατρικές φροντίδες και η δαπάνη ή μέρος της δαπάνης να καλύπτεται από το Ταμείο στο οποίο είναι ασφαλισμένος μέσω απλής διαδικασίας, δηλαδή με τη διαβίβαση των αποδεικτικών στοιχείων (αποδείξεων) από την άλλη χώρα-μέλος στο Ταμείο του στην Ελλάδα. Παράλληλα ένας Γερμανός ή Εσθονός ή Βούλγαρος θα πρέπει να μπορεί να εξυπηρετείται ιατρικά στην Ελλάδα και με βάση τις αποδείξεις που θα του παρέχει ο έλληνας γιατρός ή το ελληνικό διαγνωστικό ή νοσηλευτικό κέντρο να του καλύπτει τα έξοδά του ή μέρος αυτών το γερμανικό, το εσθονικό ή το βουλγαρικό Ταμείο αντιστοίχως.
Μάλιστα δεν είναι λίγοι οι ευρωπαίοι πολίτες που έρχονται στην Ελλάδα για εξειδικευμένες ιατρικές υπηρεσίες από τα κέντρα εξωσωματικής γονιμοποίησης όπου η δαπάνη είναι αισθητά χαμηλότερη από την πατρίδα τους (π.χ. Γαλλία).
Σήμερα σε άλλες χώρες-μέλη εφαρμόζεται η πρακτική αυτή σε μεγάλο ή μικρότερο βαθμό, ενώ σε άλλες υφίστανται εμπόδια. Με τις επιταγές της Επιτροπής συμφωνούν, όπως είναι φυσικό, οι ισχυρές ασφαλιστικές, ενώ τα ασφαλιστικά ταμεία ορισμένων χωρών-μελών διαφωνούν, προβλέποντας ότι στην περίπτωση που εφαρμοστούν όσα επιτάσσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή «τα οικονομικά ορισμένων Ταμείων θα τιναχθούν στον αέρα».
Εξυπακούεται ότι για να λειτουργήσει το σύστημα σωστά, αποδοτικά και προς όφελος του πολίτη θα πρέπει να υφίστανται όλες οι απαραίτητες δομές ώστε να προλαμβάνονται απάτες και ατασθαλίες. Πάντως γενική είναι η εκτίμηση ότι αργά ή γρήγορα οι πιέσεις που ασκούνται στους «27» από την Επιτροπή θα αποδώσουν με άγνωστα ακόμη αποτελέσματα στα οικονομικά των ασφαλιστικών ταμείων.
Οι θέσεις της Επιτροπής «ακουμπάνε» και στο φορολογικό καθεστώς που αφορά την έκπτωση για τις δαπάνες ιατρικής και νοσοκομειακής περίθαλψης. Η ελληνική νομοθεσία προβλέπει φορολογική έκπτωση κατά 20% του ετήσιου ποσού των εξόδων ιατρικής και νοσοκομειακής περίθαλψης μέχρι ύψους 6.000 ευρώ. Η εν λόγω έκπτωση αφορά το ποσόν του φόρου και όχι το φορολογητέο εισόδημα του φορολογουμένου. Προκειμένου όμως να εκπέσουν από τη φορολογία τα έξοδα αυτά, απαιτούνται βεβαιώσεις αλλοδαπών γιατρών ή νοσοκομείων οι οποίες πρέπει να είναι επικυρωμένες από τον έλληνα πρόξενο και μεταφρασμένες στα ελληνικά. Ετσι, ο πολίτης επιβαρύνεται και με έξοδα μετάφρασης, ενώ χάνει χρόνο με γραφειοκρατικές διαδικασίες.
Προειδοποιητική επιστολή
Ειδικά για την Ελλάδα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προχωρεί ένα βήμα παραπέρα. Ζητεί από τα συναρμόδια υπουργεία Εξωτερικών, Οικονομίας και Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης να άρουν τους αδικαιολόγητους διοικητικούς περιορισμούς όταν υποβάλλουν οι έλληνες πολίτες αποδεικτικά στοιχεία ιατρικών εξόδων που πραγματοποιήθηκαν στην αλλοδαπή και μάλιστα μεταφρασμένα. Η Επιτροπή θεωρεί « αδικαιολόγητο διοικητικό περιορισμό » την υποχρέωση του ασθενούς βάσει της ελληνικής νομοθεσίας να επικυρώσει σε έλληνα πρόξενο τις βεβαιώσεις αλλοδαπών γιατρών ή νοσοκομείων ή εν απουσία προξένου η επικύρωση των αποδείξεων να γίνεται από την τοπική αρχή του εν λόγω κράτους η οποία διαθέτει τη σχετική αρμοδιότητα.
Σύμφωνα με προειδοποιητική επιστολή του ούγγρου επιτρόπου αρμόδιου για τη Φορολογία και την Τελωνειακή Ενωση Λάζλο Κόβακς, η θεώρηση των ιατρικών εξόδων από τον κατά περίπτωση έλληνα πρόξενο δεν αυξάνει αντικειμενικά τον βαθμό βεβαιότητας ως προς τη φύση του αλλοδαπού ιδρύματος που παρέχει τις ιατρικές υπηρεσίες, εφόσον ο έλληνας πρόξενος δεν φαίνεται να είναι το εξειδικευμένο πρόσωπο για να κρίνει δεόντως και να αξιολογήσει ορθώς τη γνησιότητα των δραστηριοτήτων του «παρόχουυπηρεσιών», δηλαδή του γιατρού και των διαγνωστικών και νοσηλευτικών κέντρων. Αλλωστε, προσθέτει ο κ. Κόβακς, σε περίπτωση αμφιβολίας για τη γνησιότητα των αποδείξεων ιατρικών εξόδων οι ελληνικές αρχές μπορούν να λαμβάνουν τις αναγκαίες πληροφορίες από το κράτος-μέλος στο οποίο παρασχέθηκαν οι υπηρεσίες. Και καταλήγει ότι η αποτελεσματικότητα του ελέγχου της γνησιότητας των ιατρικών υπηρεσιών που παρασχέθηκαν στην αλλοδαπή μπορεί να εξασφαλιστεί με μέτρα που περιορίζουν λιγότερο την ελεύθερη παροχή υπηρεσιών απ΄ ό,τι η εθνική νομοθεσία.