Πενήντα πέντε ψυχές που διαβιούν σε συνθήκες που δεν αρμόζουν σε ένα ίδρυμα με τεράστια προσφορά και ιστορία, η αυτοψία της “ΜτΚ” που αποκαλύπτει τα χάλια των υποδομών και την ελλιπή φροντίδα των τροφίμων, και ένα πόρισμα-καταπέλτης των επιθεωρητών υγείας, συνθέτουν την εικόνα του Παπάφειου Ιδρύματος. Το ποσό της επιχορήγησης, όμως, δεν δικαιολογεί αυτή την κατάσταση.
Των Φώτη Κουτσαμπάρη
fkoutsamparis@makthes.gr
και Νικολέτας Μπούκα
bouka@makthes.gr
Από την αυτοψία της “ΜτΚ”, η οποία έγινε στις 26 Ιανουαρίου, διαπιστώθηκε συμβίωση μικρών και μεγάλων τροφίμων στις ίδιες πτέρυγες, σπασμένα παράθυρα, στέγη που μπάζει νερά, ελλιπής καθαριότητα στους κοινόχρηστους χώρους και αίθουσες χωρισμένες με μελαμίνη. Δύο ημέρες αργότερα, στις 28 του μήνα, η αυτοψία της “ΜτΚ” επιβεβαιώθηκε από το πόρισμα-καταπέλτη για τη λειτουργία και τις συνθήκες διαβίωσης των παιδιών στο Παπάφειο που συνέταξε το Σώμα Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας-Πρόνοιας Μακεδονίας-Θράκης, το οποίο δημοσιεύτηκε χθες στην εφημερίδα “Μακεδονία”.
Τεράστια ερωτηματικά γεννώνται σχετικά με την ορθή διαχείριση των οικονομικών του ιδρύματος. Όπως καταγγέλλουν οι απόφοιτοι, οι συνθήκες διαβίωσης των τροφίμων δεν ανταποκρίνονται στο ύψος του ποσού που αναλογεί σε κάθε παιδί, το οποίο υπολογίζεται σε περίπου 900 ευρώ μηνιαίως.
“Στο Παπάφειο γίνεται κακοδιαχείριση. Παλαιότερα η χρηματοδότηση έφτανε τα 1.200.000 ευρώ ετησίως. Με τα χρήματα αυτά, τα περίπου 55 αγόρια που ζουν στο ίδρυμα θα έπρεπε να είχαν εκπαίδευση πανεπιστημιακού επιπέδου και διαμονή που να θυμίζει ξενοδοχείο πέντε αστέρων. Κάτι τέτοιο ποτέ δεν συνέβη, πόσο μάλλον τώρα που η χρηματοδότηση έχει μειωθεί κατά πολύ”, δηλώνει στη “ΜτΚ” ο πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων “Μελιτέας” Αθηνών Δημήτριος Μπεζαντές.
Με οργή και λύπη μιλάει για τις άθλιες εγκαταστάσεις, τις σπασμένες πόρτες και παράθυρα, και τη στέγη που μπάζει νερά. Τα λιγοστά παιδιά που ζουν στο Παπάφειο δεν τρέφονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, συχνά κυκλοφορούν ατημέλητα και με βρόμικα ρούχα, ενώ τα εργαστήρια που λειτουργούσαν παλιά και προσέφεραν εκμάθηση τέχνης στους τροφίμους καταργήθηκαν.
“Το Παπάφειο σβήνει μέρα με τη μέρα. Φοβόμαστε ότι σκοπός κάποιων είναι να το κλείσουν. Εμείς οι απόφοιτοι είμαστε οι θεματοφύλακες της διαθήκης του Παπαφείου. Όποιος τολμήσει να το πειράξει, θα του κόψουμε το χέρι”, τονίζει ο κ. Μπεζαντές.
Σύμφωνα με τον ίδιο, από πέρυσι η χρηματοδότηση του Παπάφειου μειώθηκε δραματικά. Η συνολική επιχορήγηση από το υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης ήταν 348.000 ευρώ, ενώ τα χρήματα από τα μισθώματα 250.000 ευρώ, σύνολο 600.000 ευρώ. Ταυτόχρονα, μειώθηκε και το προσωπικό, καθώς από τα 48 άτομα που εργάζονταν έμειναν μόνο 18.
“Πρέπει να φύγουν από το Παπάφειο οι εργολάβοι, δηλαδή αυτοί που έχουν αναλάβει τη φύλαξη, την καθαριότητα και το κέτεριγκ, διότι σε αυτούς πηγαίνουν πολλά λεφτά. Πρέπει να έρθουν μόνιμοι υπάλληλοι, ώστε να γίνει περιστολή των δαπανών. Επίσης, πρέπει να έρθουν καινούργια παιδιά”, επισημαίνει ο κ. Μπεζαντές και προσθέτει: “Όταν εγώ ήμουν τρόφιμος, ήμασταν 500 παιδιά και τώρα είναι μόνο 55. Οι μητροπόλεις λένε ότι δεν έχουν ορφανά παιδιά, για να τα στείλουν εκεί, ενώ την ίδια στιγμή το Χαμόγελο του Παιδιού δέχεται καθημερινά πάνω από χίλιες αιτήσεις. Δεν υπάρχει ανάλογο ενδιαφέρον από τη διοίκηση”.
Δεν λειτουργεί όπως πρέπει
Για κακή λειτουργία του Παπαφείου κάνει λόγο στη “ΜτΚ” και το μέλος του Συλλόγου Αποφοίτων “Μελιτέας” Θεσσαλονίκης Γιώργος Δελητσάκης και υποστηρίζει ότι η διοίκηση και οι κυβερνήσεις προσπαθούν να αλλάξουν το σκοπό ίδρυσης και λειτουργίας του ιδρύματος.
“Υπάρχει κακοδιαχείριση κονδυλίων. Παλαιότερα το συνολικό κονδύλιο για κάθε παιδί ήταν 1.564 ευρώ το μήνα, ωστόσο, ακόμη και όταν υπήρχαν περισσότερα λεφτά, οι παροχές δεν αντιστοιχούσαν στα χρήματα αυτά. Ακόμη και σήμερα κανείς δεν ελέγχει την εμφάνιση και την πρόοδο των παιδιών. Βγαίνουν με λερωμένα ρούχα και ατημέλητα”, εξηγεί ο κ. Δελητσάκης.
Παράλληλα, τονίζει ότι το μηνιαίο χαρτζιλίκι των παιδιών κυμαίνεται από 45 ευρώ για τα παιδιά μέχρι 16 ετών έως 90 ευρώ για τα μεγαλύτερα παιδιά. Ωστόσο, κάποιες φορές τα μεγαλύτερα παιδιά αρπάζουν το χαρτζιλίκι των μικρών, αλλά κανείς δεν δίνει σημασία.
Σύμφωνα με τον κ. Δελητσάκη, το ιδρυτικό καταστατικό του Παπάφειου προβλέπει ότι τα παιδιά που εισέρχονται πρέπει να είναι υγιή και να μπορούν να αυτοσυντηρούνται. Ωστόσο, σήμερα τα παιδιά που έρχονται έχουν συνήθως παραβατική συμπεριφορά ή είναι παιδιά με νοητική υστέρηση.
“Για μένα το Παπάφειο ήταν το σπίτι μου. Μας έμαθε να είμαστε άνθρωποι και να καταλαβαίνουμε το καλό που μας κάνει κάποιος. Μας έδινε θάρρος, μας έκανε να είμαστε εργατικοί, τίμιοι και μας έδινε γνώσεις. Πιστεύω, λοιπόν, ότι πρέπει να λειτουργεί όπως είχε ορίσει ο Παπάφης. Είναι σημαντικό να ανοίξουν πάλι τα εργαστήρια, ώστε όσα παιδιά δεν θέλουν να σπουδάσουν να έχουν τη δυνατότητα να μάθουν κάποια τέχνη, ώστε να βγουν χρήσιμοι άνθρωποι στην κοινωνία και να μπορούν να βρουν δουλειά”, λέει ο κ. Δελητσάκης.
Για απαράδεκτη διαβίωση των παιδιών κάνει λόγο και ο πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων Παπαφείου Κοζάνης Αναστάσιος Ζώτος. Όπως αναφέρει, “η διαβίωση των παιδιών είναι επιεικώς απαράδεκτη. Η καθαριότητα ανύπαρκτη, τα ρούχα των παιδιών σε άθλια κατάσταση. Οι θάλαμοι είναι διαμορφωμένοι με μελαμίνη ανά δύο μαθητές, κάτι που είναι απαράδεκτο παιδαγωγικώς σε ιδρύματα τέτοιου είδους. Υπάρχουν σπασμένα τζάμια. Η καθαριότητα των θαλάμων είναι ελλιπής και τα ατομικά είδη των παιδιών σε πλήρη αταξία. Το αναρρωτήριο είναι κλειστό από τις 7 το βράδυ έως το πρωί της επόμενης ημέρας, ενώ ανοίγει όταν τα παιδιά λείπουν στο σχολείο”.
Ο ίδιος αναφέρει ότι οι μαθητές δεν παρακολουθούνται για την πρόοδό τους στο σχολείο, ενώ αρκετοί έχουν απουσίες πέρα από το επιτρεπτό όριο, με αποτέλεσμα να χάνουν τη χρονιά.
“Το ίδρυμα έχει προϋπολογισμό περίπου 600.000 ευρώ, ποσό όχι ευκαταφρόνητο, αλλά έχουμε αμφιβολίες για τη σωστή και προσεκτική διαχείριση”, τονίζει ο κ. Ζώτος.
“Χρήζει ανακαίνισης” παραδέχεται η διοίκηση
Στο Παπάφειο φιλοξενούνται σήμερα 55 παιδιά, ηλικίας από 7 έως 24 ετών, τα περισσότερα ελληνικής καταγωγής, ενώ υπάρχουν και παιδιά από την Αλβανία και χώρες της πρώην ΕΣΣΔ. Ωστόσο, η δυναμικότητά του είναι για φιλοξενία 120 παιδιών. Τα παιδιά παραμένουν στο ίδρυμα μέχρι να τελειώσουν και τις πανεπιστημιακές σπουδές τους ή να στρατευτούν, σε περίπτωση που δεν ακολουθήσουν σπουδές στα ΑΕΙ.
“Εμείς προετοιμάζουμε τα παιδιά για το σχολείο με προπαρασκευαστικά μαθήματα. Όταν πρόκειται να δώσουν εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, τα στέλνουμε σε φροντιστήριο, καλύπτοντας τα έξοδά τους. Στο ίδρυμα μαθαίνουν μουσικά όργανα, χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών, ασχολούνται με τη ζωγραφική, την αγιογραφία, την κηροπλαστική, ενώ παίζουν και ποδόσφαιρο σε συνεργασία με τον σύλλογο αποφοίτων”, περιγράφει στη “ΜτΚ” ο πατέρας Απόστολος, εκπαιδευτικός, διευθυντής του ιδρύματος τα τελευταία 18 χρόνια.
Η φιλαρμονική μπάντα του ιδρύματος λειτουργεί από το 1906, ενώ τα εργαστήρια ξυλογλυπτικής, επιπλοποιίας, ηλεκτρολογίας, σιδηρουργικής, μηχανουργικής και μηχανοξυλουργικής σταμάτησαν το 1973.
Το Παπάφειο φροντίζει, εκτός από τη στέγαση και τις σπουδές, για τη διατροφή των παιδιών και την ενδυμασία τους. Το προσωπικό ανέρχεται σε 18 μόνιμους υπαλλήλους, οκτώ συμβασιούχους με Stage, ενώ εργάζονται και τέσσερις καθηγητές με καθεστώς μερικής απασχόλησης. Μεταξύ των υπαλλήλων είναι μία μαγείρισσα, ενώ το απογευματινό γεύμα γίνεται από μάγειρα κέτεριγκ με υλικά και καθʼ υπόδειξη του ιδρύματος.
Όσον αφορά τα οικονομικά του ιδρύματος, ο πατέρας Απόστολος εκτιμά ότι είναι μικρό το ποσό επιχορήγησης από του υπουργείο Υγείας. “Καλό είναι να δοθούν περισσότερα χρήματα, διότι πέρυσι βρεθήκαμε σε δύσκολη οικονομική θέση και χρωστούσαμε χρήματα στους προμηθευτές. Κάθε χρόνο τα κονδύλια μειώνονται κατά 30.000 ευρώ. Για το 2009 πήραμε 348.000 ευρώ, ενώ το 2008 το ποσό ήταν 380.000 και το 2007 έφθανε στις 420.000 ευρώ. Έχουμε βέβαια και έσοδα από τα ακίνητα και δωρεές, αλλά τα χρήματα δεν επαρκούν”, υποστηρίζει ο πατέρας.
Αναφερόμενος στις εγκαταστάσεις, ο διευθυντής του Παπάφειου απαντά ότι “το κτίριο είναι παλιό. Χρήζει ανακατασκευής, πρέπει να διαμορφωθεί εσωτερικά, όπως και οι θάλαμοι, οι τουαλέτες και άλλοι χώροι. Έχουμε κάνει μελέτη ανακαίνισης, αλλά απαιτείται και μελέτη στατικότητας, για την οποία δεν έχουμε χρήματα. Θα μας βοηθήσει το πανεπιστήμιο, αλλά από κει και πέρα πρέπει να βρούμε χρηματοδότηση”.
Πρόεδρος του ιδρύματος είναι ο εκάστοτε μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, ενώ το διοικητικό συμβούλιο απαρτίζεται από ακόμη τέσσερα μέλη που ορίζονται από το υπουργείο Υγείας. Ένα μέλος προέρχεται από τους υπαλλήλους, ένα από τις εθελοντικές οργανώσεις. Σήμερα, αντιπρόεδρος του ιδρύματος είναι ο κ. Βασίλης Λιακόπουλος, νεφρολόγος, ιατρός ΑΧΕΠΑ, με αναπληρωτή τον γυναικολόγο Ηλία Κατσίκη. Μέλη είναι ο Ανανίας Τσιραμπίδης, καθηγητής, με αναπληρωτή τον κ. Ζήση Χασιώτη, ο κ. Ιωάννης Χατζηνικολάου με αναπληρωτή τον κ. Χρήστο Κακάλη, τέως διευθυντή επιθεώρησης υγείας, και ο κ. Φώτης Σταμάτης, εκπρόσωπος των υπαλλήλων.
Πριν από λίγα χρόνια στο συμβούλιο συμμετείχε και εκπρόσωπος των αποφοίτων, ο οποίος απομακρύνθηκε. “Δεν προβλέπεται η συμμετοχή αποφοίτου”, δηλώνει ο πατέρας Απόστολος.
Εκτός δ.σ. οι απόφοιτοι
Εκτός του δ.σ. του Παπάφειου βρίσκονται από πέρυσι τον Ιανουάριο οι απόφοιτοι. Όπως καταγγέλλει ο κ. Μπεζαντές, μετά σαράντα χρόνια πλέον δεν υπάρχει εκπρόσωπος, διότι η διοίκηση δεν το επιθυμεί.
“Είναι αδιανόητο να υπάρχει τέτοια διοίκηση. Ο πρόεδρος και μητροπολίτης επισκέπτεται το Παπάφειο μία φορά το χρόνο, ενώ έχει τύχει να κάνουν γιορτή τα παιδιά και ο ίδιος να μην παραβρίσκεται. Ο αντιπρόεδρος είναι γιατρός από τη Λάρισα. Πώς είναι δυνατόν να έχει εικόνα τι γίνεται στο Παπάφειο από μακριά; Επιπλέον, είχαν να συνεδριάσουν πολλούς μήνες και από ανάγκη το έκαναν μόλις την προηγούμενη εβδομάδα”, τονίζει ο κ. Μπεζαντές.
Όπως περιγράφει, η διοίκηση πούλησε τον εξοπλισμό των εργαστηρίων που βρίσκονταν στην πίσω πλευρά του ιδρύματος και τον άδειο χώρο τον μετέτρεψαν σε ΚΑΠΗ. Μάλιστα, νοικιάζουν αυτό το χώρο στο δήμο Θεσσαλονίκης, ο οποίος, όμως, δεν έχει πληρώσει ποτέ ενοίκιο. Αντίθετα, κερδίζει χρήματα από το κυλικείο και τον κουρέα που υπάρχουν εντός του ΚΑΠΗ.
“Υπάρχει έλλειψη σε διοίκηση, χρήματα και προσωπικό. Ακόμη και τώρα τα παιδιά θα μπορούσαν να είναι πιο καθαρά και περιποιημένα, αλλά δεν τυγχάνουν της ανάλογης προσοχής. Πηγαίνουν στην τρίτη δημοτικού και συμπεριφέρονται σαν να πηγαίνουν στην πρώτη. Θεωρώ ότι λείπει η αγάπη αυτών που εργάζονται εκεί. Το βλέπουν περισσότερο σαν δουλειά”, λέει ο κ. Μπεζαντές.
Παράλληλα, αναφέρει ότι “για μας τους απόφοιτους η ύπαρξη του Παπάφειου είναι αναγκαία. Αναπολώ με συγκίνηση τα χρόνια που έζησα τότε. Είμαστε ευγνώμονες, διότι φάγαμε ένα κομμάτι ψωμί. Γίναμε δυνατοί, ώστε να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες της κοινωνίας”.
Τι λέει το πόρισμα
Σύμφωνα με το πόρισμα του ΣΕΥΥΠ για το 2008, οι εγκαταστάσεις του ιδρύματος παρουσιάζουν σοβαρά προβλήματα στεγανοποίησης των παραθύρων και της οροφής, ενώ υπάρχουν σπασμένοι υαλοπίνακες και ελλείψεις σε ξενοδοχειακό εξοπλισμό.
Επίσης, προβλήματα παρατηρήθηκαν στο θέμα της θέρμανσης του κτιρίου, αλλά και στην εν γένει καθαριότητα των χώρων όπου ζουν τα παιδιά, ιδιαίτερα στα αφοδευτήρια.
“Όσον αφορά τις προσφερόμενες υπηρεσίες, και το προσωπικό διαπιστώθηκαν σοβαρά προβλήματα. Ο κανονισμός λειτουργίας του ΚΠΜ δεν τηρείται στο σύνολό του. Παρατηρήθηκε κοινοκτημοσύνη των ενδυμάτων των παιδιών και συμβίωση μικρών και μεγάλων τροφίμων στις ίδιες πτέρυγες. Διαπιστώθηκε ανεπάρκεια παιδαγωγών-επιμελητών. Η διαπαιδαγώγηση των παιδιών, η οποία έχει ανατεθεί σε εμπορικές εταιρείες, υστερεί σημαντικά, γεγονός που αντανακλά αρνητικά στη διάπλαση του χαρακτήρα τους. Η εισαγωγή των παιδιών στο κέντρο με αποφάσεις ή παρεμβάσεις εισαγγελικών και δικαστικών αρχών δεν αποτελεί την καλύτερη επιλογή”, αναφέρουν χαρακτηριστικά στο πόρισμά τους οι επιθεωρητές.
Ταυτόχρονα, διαπίστωσαν σημαντικές παραχωρήσεις κτιριακών εγκαταστάσεων του Παπάφειου σε διάφορους φορείς χωρίς μισθωτικό αντάλλαγμα. Ακόμη παρατηρήθηκαν μακροχρόνιες μισθώσεις που φθάνουν και υπερβαίνουν την εικοσαετία, τακτική που δεν συνάδει με τις προβλέψεις του ΠΔ 715/1979. Επιπλέον, παρατηρήθηκαν ιδιαίτερα χαμηλά μισθώματα καταστημάτων και γραφείων στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
“Δεδομένης της ανεπάρκειας των οικονομικών πόρων του κέντρου, όλα τα παραπάνω ζημιώνουν σοβαρά την οικονομική του κατάσταση και την υλοποίηση των σκοπών για τους οποίους ιδρύθηκε, ενώ παράλληλα δεν προάγουν την προοπτική ανάπτυξης του ιδρύματος”, επισημαίνουν οι επιθεωρητές υγείας.
Γιώργος Κωνσταντόπουλος: Χρειάζεται καλύτερη διαχείριση
Την ανάγκη καλύτερης διαχείρισης της ακίνητης περιουσίας του Παπάφειου επισημαίνει στη “ΜτΚ” ο τέως υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Γιώργος Κωνσταντόπουλος. “Δεν νομίζω ότι υπήρξε ποτέ κακοδιαχείριση. Αυτό δεν προέκυψε ούτε από τους ελέγχους που είχαμε κάνει ως υπουργείο. Απλώς οι απόφοιτοι διεκδικούν αυξημένο ρόλο και καταγγέλλουν διάφορες καταστάσεις. Ωστόσο, ποτέ δεν αποδείχτηκε κακοδιαχείριση”, τονίζει ο κ. Κωνσταντόπουλος.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η χρηματοδότηση που λαμβάνει αυτή τη στιγμή το Παπάφειο είναι ικανοποιητική και δεν χρειάζεται μεγαλύτερη ενίσχυση. Ωστόσο, έμφαση θα πρέπει να δοθεί στην καλύτερη διαχείριση και αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Παπάφειου με την αναπροσαρμογή των μισθωμάτων και της αξιοποίησής τους. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ενός νεοκλασικού κτιρίου στην Πλάκα, στην Αθήνα, το οποίο είχε ενοικιαστεί σε έναν αρχιτέκτονα αντί ευτελούς ποσού.
“Σίγουρα τα έξοδα συντήρησης του Παπάφειου είναι πολλά. Ωστόσο, με την καλύτερη διαχείριση της ακίνητης περιουσίας μπορούν να εξοικονομηθούν χρήματα για τις εργασίες συντήρησης του κτιρίου. Ταυτόχρονα, θα μπορούσε να δίνεται καλύτερο χαρτζιλίκι στα παιδιά, ώστε να ζουν ακόμη καλύτερα. Το αρνητικό είναι ότι οι υπάλληλοι του Παπάφειου έχουν δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία. Δεν θέλουν να εργάζονται”, εξηγεί ο κ. Κωνσταντόπουλος.
Ιστορικό
Το Παπάφειο Ορφανοτροφείο “Ο Μελιτεύς” άρχισε να κτίζεται το 1894 και τελείωσε το 1903, βάσει διαθήκης του ευεργέτη Ιωάννη Παπάφη. Το οικόπεδο έχει έκταση 30 στρέμματα και το κτίριο 7.500 τ.μ. που απλώνονται σε τρεις ορόφους. Κατά τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του ιδρύματος, το 1903-1904, οι οικότροφοι ήταν 57, το 1909-1910 έγιναν 126 και το 1962 έφτασαν τους 450.
Από το 1909 μπήκαν οι βάσεις της μουσικής, με τη γνωστή μπάντα του Παπάφειου, που τροφοδότησε με μουσικούς μπάντες και ορχήστρες σε όλη την Ελλάδα.
Το 1912, μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και μέχρι το Δεκέμβριο του 1913, χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτικό νοσοκομείο. Εκεί, στις 5 Μαρτίου 1913, διαπιστώθηκε ο θάνατος του βασιλιά Γεωργίου Α΄.
Στη συνέχεια το κτίριο επισκευάστηκε για την εγκατάσταση των ορφανών, αλλά τον Αύγουστο του 1914 επιτάχθηκε για τη στέγαση του 13ου συντάγματος πεζικού.
Μετά την επιστροφή και τη σύντομη διαμονή των ορφανών, χρησιμοποιήθηκε από το Αγγλικό Στρατηγείο Ανατολής το χρονικό διάστημα 1917-1919, ενώ το 1921 στέγασε πάλι το Στρατιωτικό Νοσοκομείο.
Το 1935 μετονομάστηκε σε Εθνικό Παπάφειο Ορφανοτροφείο “Ο Μελιτεύς”.
Από το 1936-1938 χρησιμοποιήθηκε για τη στέγαση του Παθολογικού τμήματος του Δημοτικού Νοσοκομείου, όταν αποτεφρώθηκε η αντίστοιχη πτέρυγα.
Το 1940 στέγασε πάλι το Στρατιωτικό Νοσοκομείο, ενώ κατά τη διάρκεια της κατοχής στέγασε το Γερμανικό Γενικό Νοσοκομείο. Στη συνέχεια καταλήφθηκε από τον ΕΛΑΣ και τον Δεκέμβριο του 1944 εγκαταστάθηκε σε αυτό το Αγγλικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο, ενώ μόλις το 1947 επανήλθε στην αρχική του χρήση.
Το 1948 φιλοξενούσε 4.650 παιδιά θύματα του εμφυλίου πολέμου και μεταξύ 1948-1950 την παιδόπολη “Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς”.
Το 1957, ύστερα από πολλές ταλαιπωρίες, άρχισε μια νέα περίοδος ανακαινίσεων και επισκευών.
Το 1959 χτίστηκε στην αυλή του ιδρύματος ο ναός του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.
Το 1961 το ίδρυμα έγινε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου.