ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΜΑΡΘΑ ΚΑΪΤΑΝΙΔΗ
Ούτε που θυμάται πόσες μέρες έχει ξεμείνει στον διάδρομο του 5ου ορόφου του ΠανεπιστημιακούΝοσοκομείου Ρίου, όπου στεγάζεται η Παθολογική Κλινική. «Δέκα- δεκαπέντε ημέρες; Εχω χάσει τον λογαριασμό», λέει η Φωτεινή Σπανού, ξαπλωμένη στο ράντζο της και εκτεθειμένηστα μάτια των περαστικών. Δυστυχώς δεν υπάρχει διαθέσιμο ούτε ένα παραβάν για να κρύψει πίσω από αυτό την αξιοπρέπειά της…
Oι γιατροί που εργάζονται στα δημόσια νοσοκομεία παραδέχονται πως η υπομονή των ασθενών που νοσηλεύονται στο ΕΣΥ δοκιμάζεται καθημερινά. Και η κατάσταση γίνεται πιο προβληματική, δεδομένου πως εξαιτίας της οικονομικής κρίσης η προσέλευση στα δημόσια νοσοκομεία έχει αυξηθεί τουλάχιστον κατά 30%. «Ο ασθενής που μεταφέρεται στο χειρουργείο, ξαπλωμένος στο φορείο και σκεπασμένος με ένα λευκό σεντόνι για να καλυφθεί η γύμνια του, αισθάνεται ντροπή. Είναι εκτεθειμένος σε δεκάδες μάτια- καθώς τον οδηγούν από τον ένα διάδρομο στον άλλο- χωρίς να έχει τη στοιχειώδη κάλυψη. Εάν αυτό δεν είναι αναξιοπρεπής αντιμετώπιση, τότε τι είναι;», αναρωτιέται ο διευθυντής της Γ΄ Ορθοπεδικής Κλινικής του ΚΑΤ.
Τα παραδείγματα που αποδεικνύουν πως οι ασθενείς του ΕΣΥ στερούνται ακόμη και τα… βασικά δεν σταματούν εδώ. Για καθεμία από τις τρεις κλινικές του 1ου ορόφου του Γενικού Νοσοκομείου Νίκαιας υπάρχουν μόνο δύο τουαλέτες για τους ασθενείς: στην αρχή και στο τέλος του ατελείωτου διαδρόμου. Εκεί όμως νοσηλεύονται καθημερινά δεκάδες πολίτες, εκ των οποίων αρκετοί μετά δυσκολίας σηκώνονται από το κρεβάτι, συνεπώς αδυνατούν να αυτοεξυπηρετηθούν.
Στην Παθολογική Κλινική του ίδιου νοσοκομείου υπάρχει μόνο μία ντουσιέρα για 60 αρρώστους! Μοιραία, οι περισσότεροι από αυτούς στερούνται το δικαίωμα στην καθαριότητα και περιορίζονται στις τοπικές πλύσεις.
Νιώθουν ανήμποροι. Οι τραγικές ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό κάνουν τους ασθενείς να αισθάνονται διπλά ανήμποροι. «Αντιστοιχεί μισός νοσηλευτής ανά κρεβάτι, συνεπώς οι ελλείψεις οδηγούν σε αναγκαστικές εκπτώσεις στη φροντίδα. Και δυστυχώς η συμπεριφορά του προσωπικού δεν είναι πάντα η πρέπουσα. Δεν είναι δυνατόν ο ηλικιωμένος να σπρώχνει το καροτσάκι του συγγενούς του- πρέπει οι τραυματιοφορείς να είναι στα εξωτερικά ιατρεία όπου τους χρειάζονται», λέει ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία Σταύρος Κουτσιουμπέλης Και συνεχίζει: «Σπαταλώνται χρήματα για ανακαινίσεις στους κοινόχρηστους χώρους, αλλά οι εξάκλινοι και οκτάκλινοι θάλαμοι παραμένουν ως έχουν- χωρίς ατομικό μπάνιο, χωρίς να δίνουν το περιθώριο στους ασθενείς να έχουν την αίσθηση του ιδιωτικού χώρου».
Οι γιατροί παραδέχονται πως οι άρρωστοι νιώθουν γυμνοί και απροστάτευτοι, παρόλο που βρίσκονται στο νοσοκομείο. «Δεν υπάρχουν χώροι, στους οποίους οι γιατροί να εξετάζουν ξεχωριστά τον κάθε ασθενή. Τα παραβάν σπανίζουν και άρα αισθάνονται εκτεθειμένοι. Στους θαλάμους των κλινικών δεν μπορούμε καν να απομονώσουμε τους ασθενείς που βρίσκονται σε τελικό στάδιο, με αποτέλεσμα ακόμη και ο θάνατος να βγαίνει σε κοινή θέα», λέει στα «ΝΕΑ» η λοιμωξιολόγος Ολγα Κοσμοπούλου.
Σημειώνει επίσης πως «αξιοπρεπής είναι ο άνθρωπος που δεν χρειάζεται να ταπεινωθεί όταν οι δυνάμεις του τον αφήνουν. Αρα θα πρέπει ανά πάσα στιγμή να έχει πρόσβαση σε κατάλληλες υπηρεσίες, όμως ούτε και αυτό είναι δεδομένο στη χώρα μας. Τουλάχιστον όμως στο ΕΣΥ οι γιατροί στην πλειονότητά τους παρέχουν ουσιαστική ιατρική φροντίδα. Αντίθετα στον ιδιωτικό τομέα μπορεί ο ξενοδοχειακός και τεχνολογικός εξοπλισμός να είναι σαφώς υψηλότερου επιπέδου, όταν όμως τελειώσουν τα χρήματα τότε παύει και η κάλυψη».
Προσβλητική εικόνα. Εικόνες εξαθλίωσης εκτυλίσσονται καθημερινά και στο μεγαλύτερο νοσοκομείο της Ελλάδας, τον Ευαγγελισμό, στο οποίο απευθύνονται ετησίως 550.000 πολίτες. «Παραδέχομαι πως η συμπεριφορά μας προς στους ασθενείς δεν είναι πάντα η καλύτερη λόγω της έντασης που επικρατεί και του φόρτου εργασίας. Η εικόνα των ασθενών που στοιβάζονται επί ώρες στον διάδρομο των επειγόντων είναι προσβλητική», υπογραμμίζει ο καρδιολόγος και πρόεδρος των εργαζομένων του νοσοκομείου Ηλίας Σιώρας.
Οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου ωστόσο εντοπίζουν ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ψυχιατρική Κλινική. Τα 17- 18 (κατά μέσο όρο) ράντζα που απλώνονται στον 9ο όροφο του Ευαγγελισμού έπειτα από κάθε εφημερία είναι ενδεικτικό της μεταχείρισης που επιφυλάσσει το ΕΣΥ στους ψυχικά πάσχοντες. Ομως τα 20 κρεβάτια της συγκεκριμένης κλινικής είναι σχεδόν πάντα γεμάτα, με αποτέλεσμα να… ξαπλώνουν κατά κανόνα τους ασθενείς που φθάνουν στο νοσοκομείο- οι περισσότεροι με εισαγγελική εντολή- στα ράντζα.
Καταφύγιο αδεσπότων το Παπανικολάου
Γ. ΧΑΤΣΙΟΣ
Αντιμέτωποι με αγέλη αδέσποτων σκύλων βρίσκονται καθημερινά ασθενείς, γιατροί, νοσηλευτές και συνοδοί, στο Νοσοκομείο Παπανικολάου της Θεσσαλονίκης. Περισσότερα από είκοσι εγκαταλελειμμένα τετράποδα εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι τα κτίρια του νοσοκομείου είναι διασκορπισμένα μέσα σε μια τεράστια έκταση, με δένδρα και παρτέρια, και περιφέρονται ανεξέλεγκτα μέσα στις εγκαταστάσεις αναζητώντας τροφή και νερό.
Μάλιστα εδώ και μερικές μέρες ένα θηλυκό σκυλί, που βρίσκεται σε κατάσταση εγκυμοσύνης, τις νυχτερινές ώρες βρίσκει καταφύγιο στον διάδρομο της Α΄ Μονάδας Εντατικής Θεραπείας (στο λεγόμενο πέτρινο κτίριο του νοσοκομείου) και κανένας από τους γιατρούς και τους νοσηλευτές δεν το απομακρύνει.
Στα χειρουργεία και στους θαλάμους της ΜΕΘ νοσηλεύονται δεκάδες άνθρωποι σε κρίσιμη κατάσταση (ορισμένοι με μηχανική υποστήριξη από τροχαία ατυχήματα) και είναι δεδομένο ότι κινδυνεύουν από ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις από τη διασπορά μικροβίων. «Η κατάσταση με τα αδέσποτα σκυλιά είναι πλέον ανεξέλεγκτη. Τα άτυχα ζώα στην προσπάθειά τους να βρουν τροφή επιτίθενται σε συνοδούς, σε γιατρούς και νοσοκόμες που μεταφέρουν ιατρικά υλικά και έγγραφα, ακόμη και σε ασθενείς. Τον χειμώνα η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη αφού τα περισσότερα μπαίνουν μέσα στα κτίρια για να προστατευθούν από το κρύο», είπε στα «ΝΕΑ» ο γενικός γραμματέας της Πανελλήνιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας Νοσηλευτικού Προσωπικού Τηλέμαχος Πατινέας.
Εχουν πει το ψωμί ψωμάκι
Π. ΘΕΟΔΩΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
«Oι ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις έχουν διπλασιαστεί τον τελευταίο χρόνο από το αδιαχώρητο που επικρατεί στους θαλάμους και στους διαδρόμους». Αυτό αποκαλύπτουν στα «ΝΕΑ» οι γιατροί του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ρίου. Η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας έχει μείνει ουσιαστικά με ένα νοσοκομείο, όταν το καλοκαίρι του 2008 το κτίριο του Αγίου Ανδρέα κρίθηκε ακατάλληλο.
Τα μηχανήματα είναι καταπονημένα λόγω της 24ωρης λειτουργίας τους, ενώ συχνές είναι και οι καθυστερήσεις στους τομογράφους αγγίζοντας ακόμα και το εξάμηνο. Οι ασθενείς στοιβάζονται όπου υπάρχει χώρος- είναι ενδεικτικό πως τις τελευταίες ημέρες ακόμα και στη Μαιευτική Κλινική «φιλοξενούνται» άρρωστοι, αφού δεν υπάρχουν κενά κρεβάτια!
Η λίστα αναμονής στα χειρουργεία μετά τη συγχώνευση με το νοσοκομείο Αγιος Ανδρέας φτάνει ακόμη και έναν χρόνο», λέει ο πρόεδρος των νοσοκομειακών γιατρών Στάθης Τερζής. «Δυστυχώς είμαστε δύο νοσοκομεία σ΄ ένα!».
Κι ενώ στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο μια ολόκληρη Παθολογική Κλινική στεγάζεται στον διάδρομο, στο παλιό στρατιωτικό κτίριο του 409 η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη.
Από τον Ιούνιο του 2008 εξαιτίας του σεισμού που έγινε στην Αχαΐα τρεις κλινικές από το νοσοκομείο Αγιος Ανδρέας μεταφέρθηκαν στο Πανεπιστημιακό- η Παθολογική, η Χειρουργική και η Ορθοπεδική μαζί με τις εφημερίες τους. Οι υπόλοιπες λειτουργούν στο παλιό στρατιωτικό κτίριο του 409.
Και όπως αναφέρει ο πρόεδρος των εργαζομένων στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, Απόστολος Αθανασόπουλος, «αυτές οι τριτοκοσμικές εικόνες δυστυχώς συνθέτουν το σκληρό πρόσωπο του Εθνικού Συστήματος Υγείας, το οποίο πια δεν είναι σε θέση να προσφέρει τη στοιχειώδη ιατρική περίθαλψη στον έλληνα φορολογούμενο». Είναι ενδεικτικό πως τις τελευταίες ημέρες οι άρρωστοι έχουν πει το ψωμί ψωμάκι, αφού προμηθευτής σταμάτησε να προμηθεύει το νοσοκομείο εξαιτίας των ανεξόφλητων λογαριασμών.
Ράντζα μέχρι εκεί που φθάνει το μάτι
Τριτοκοσμικές είναι οι εικόνες και στα Νοσοκομεία Παίδων: οι πόρτες είναι πάντα ανοιχτές με αποτέλεσμα οι κοινόχρηστες τουαλέτες να έχουν μετατραπεί σε δημόσια αποχωρητήρια. Οπως μάλιστα καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι, εξωτερικοί επισκέπτες λούζονται στους νιπτήρες και πλένουν τα ρούχα τους, τα οποία έπειτα στεγνώνουν στα καλοριφέρ.
Στις εφημερίες οι συνθήκες είναι ακόμη χειρότερες:
μικροί ασθενείς στριμώχνονται ο ένας δίπλα στον άλλον. Τα προσωπικά τους αντικείμενα βρίσκονται σε κοινή θέα ενώ ακόμη και οι πρώτες εξετάσεις τους γίνονται μπροστά στα μάτια των επισκεπτών. Τα ράντζα παρατεταγμένα σε μία ευθεία σειρά απλώνονται έως εκεί που φτάνει το μάτι. Οι γονείς αντιδρούν και προσπαθούν με όποιον τρόπο μπορούν να εξασφαλίσουν ένα δωμάτιο για το παιδί τους, με αποτέλεσμα να επικρατεί συχνά ένταση στους διαδρόμους
Φταίνε οι μεγάλες ελλείψεις σε νοσηλευτές
Το προσωπικό των νοσοκομείων δεν κρύβει τα κενά που υπάρχουν στη φροντίδα των ασθενών, ισχυρίζεται ωστόσο ότι οι ελλείψεις είναι το βασικό αίτιο. «Οταν κατά τη νυχτερινή βάρδια υπάρχει μόνο μία νοσηλεύτρια για 45 ασθενείς που νοσηλεύονται σε θαλάμους και για άλλους 10 που βρίσκονται ξαπλωμένοι όπως όπως σε ράντζα, τότε μοιραία η ποιότητα της εξυπηρέτησης πέφτει κατακόρυφα. Αυτό που ωστόσο καταρρακώνει την αξιοπρέπεια των ασθενών είναι η ύπαρξη των ράντζων», λέει ο πρόεδρος των εργαζομένων στο Λαϊκό και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ) Τάσος Αντωνόπουλος.