Πέρσι τον Ιούνιο, ένα μήνα πριν τις βουλευτικές εκλογές, οι Ενώσεις των κλινικο-εργαστηριακών ξεκίνησαν απεργία για το clawback. Επρόκειτο σαφέστατα για πολιτική απεργία, η οποία στρέφονταν ευθέως κατά της τότε κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Η ΝΔ στήριζε αναφανδόν την κινητοποίηση και υπόσχονταν πως η ίδια, εφόσον γίνει κυβέρνηση, θα καταργήσει οριστικά και αμετάκλητα το clawback.
Το Νοέμβριο του 2019 κυβερνούσε πλέον η ΝΔ, αλλά τίποτα δεν είχε υλοποιήσει από την υπόσχεση που είχε δώσει για κατάργηση του clawback. Τότε οι ίδιες Ενώσεις εξήγγειλαν πάλι τριήμερη απεργία. Όμως αυτή τη φορά επικράτησε εμφύλιος μεταξύ τους, η απεργία ακυρώθηκε και ο τότε πρόεδρος της ΠΑΣΙΔΙΚ παραιτήθηκε.
Αποτελούσε τη δεύτερη απόδειξη πως αυτό που ενδιέφερε πρωταρχικά την ηγεσία των κλινικοεργαστηριακών ήταν η στήριξη της ΝΔ. Το clawback αποτελούσε απλώς πολιτικό υπομόχλιο.
Αντιθέτως, χιλιάδες μικρά εργαστήρια βρίσκονται σε δεινή οικονομική κατάσταση, στα πρόθυρα του λουκέτου. Αυτό ουδόλως συγκινεί τους ιδιοκτήτες των μεγάλων αλυσίδων, μάλλον τους εξυπηρετεί.
Αίφνης, προχτές οι πέντε Ενώσεις εξέδωσαν νέα ανακοίνωση (κλικ εδώ), με την οποία απευθύνονται στους κυβερνητικούς παράγοντες σε παρακλητικό τόνο και τον σημαδιακό τίτλο «Ζητούμε άμεση συνάντηση με τους αρμόδιους Υπουργούς πριν οδηγηθούμε σε κατάρρευση, για το καλό της δημόσιας υγείας».
Πιστεύουν πως το κόμμα που έβαλαν στον τίτλο της ανακοίνωσης βελτιώνει το νόημα;
Βεβαίως ούτε η συνάντηση –εάν και όταν επιτευχθεί- θα βελτιώσει την κατάσταση, όσο οι σαρδέλες επιμένουν να κρύβονται πίσω από το φτερό του καρχαρία..