Στο πόδι και με το… μάτι οι ιατρικοί έλεγχοι των στρατεύσιμων στον Στρατό Ξηράς

 

Αν το δηλώσεις, μπορεί και να σωθείς. Αυτό ισχύει για τους νεοσύλλεκτους κυρίως του Στρατού Ξηράς για τους οποίους, όπως προκύπτει, όταν παρουσιάζονται στα κέντρα εκπαίδευσης οι ιατρικές και ψυχολογικές εξετάσεις που τους γίνονται δεν είναι ικανοποιητικές.

 «Είναι λογικό», λένε και οι ίδιοι οι στρατεύσιμοι που ρωτήθηκαν, διότι «είναι αδύνατον πέντε γιατροί στην καλύτερη περίπτωση να ελέγξουν 1.000 άτομα μέσα σε μία ή δύο ημέρες. Ο,τι και να κάνουν δεν μπορούν χρονικά». Σύμφωνα με τους στρατευμένους, κατά την είσοδό τους στο κέντρο εκπαίδευσης περνούν από τον παθολόγο και τον ψυχίατρο. Ο χρόνος είναι πολύ περιορισμένος και τα άτομα μέσα στον θάλαμο αρκετά. Ο παθολόγος εξετάζει εξωτερικά τους νεοσύλλεκτους και τους ρωτάει αν έχουν κάποιο πρόβλημα ή αν έχουν νοσηλευτεί στο παρελθόν. Στα μεγάλα κέντρα εκπαίδευσης τις περισσότερες φορές δεν τους ακούει καν με το στηθοσκόπιο παρά μόνο αν κάποιος δηλώσει ότι στο παρελθόν είχε κάποιες ενοχλήσεις ή κάποιο πρόβλημα. Με την παράδοση της ακτινογραφίας στήθους που πρέπει να έχει κάθε ένας νέος μαζί του σχεδόν ολοκληρώνεται η σωματική εξέταση.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι αν κάποιος από τους νεοσύλλεκτους έχει πρόβλημα που δεν το γνωρίζει -και είναι πιθανό να μην το γνωρίζει στα 20 ή 22 χρόνια του- και δεν είναι προφανές από την ακτινογραφία, ο νεοσύλλεκτος κάτω από το στρες και την πίεση στη μονάδα μπορεί να εμφανίσει συμπτώματα έντονα και σε κάποιες περιπτώσεις να αντιμετωπίσει ακόμα και τον θάνατο.

Σχεδόν η ίδια κατάσταση επικρατεί και στο θέμα των ψυχικών ασθενειών, όπου ο ψυχίατρος θα πρέπει να δει έναν τεράστιο αριθμό στρατευσίμων μέσα σε ελάχιστο συγκριτικά χρόνο. Οπως λένε οι στρατευμένοι, ο χρόνος που διατίθεται είναι περί τα πέντε λεπτά στην καλύτερη περίπτωση, εκτός και αν κάποιος δηλώσει πρόβλημα. Σε αυτά τα πέντε λεπτά ο γιατρός θα πρέπει να διαγνώσει ψυχικές ασθένειες που ενδεχομένως να κρύβονται καλά από τους νέους ή και να μην τις γνωρίζουν. Αν δεν τις βρει, τότε, σύμφωνα πάντα με τους γιατρούς, μπορεί να οδηγηθούμε σε έξαρση της ψυχικής ασθένειας λόγο των συνθηκών και να φτάσουμε και σε αυτοκτονίες ή άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες.

Πρέπει να σημειωθεί ότι δεν ισχύουν τα ίδια στο Πολεμικό Ναυτικό, παρά το γεγονός ότι και εκεί οι ιατρικές εξετάσεις δεν είναι αυτές που κατά την άποψη των αξιωματικών θα έπρεπε να είναι. Αυτό διότι και ο αριθμός των νεοσύλλεκτων είναι μικρότερος και ο χρόνος που διατίθεται στον κάθε έναν είναι περισσότερος και οι συνθήκες στην πορεία δεν είναι τόσο σκληρές που να επιδεινώσουν ψυχικά ή σωματικά προβλήματα τα οποία δεν γνωρίζουν οι στρατευμένοι ή δεν βρήκαν οι γιατροί. Επίσης, σημαντικό είναι ότι οι περισσότερες μονάδες του Πολεμικού Ναυτικού είναι κοντά σε νοσοκομεία και στο Κέντρο Εκπαίδευσης του Πόρου υπάρχουν παρά πολύ καλά οργανωμένα ιατρεία τα οποία, σύμφωνα με μαρτυρίες νεοσυλλέκτων, θα μπορούσαν να ονομαστούν νοσοκομείο. Η προσβασιμότητα σε αυτά είναι ιδιαίτερα εύκολη και η αντιμετώπιση των γιατρών ιδανική.

Στην καλύτερη θέση, τουλάχιστον για τα Κέντρα Εκπαίδευσης, φαίνεται να είναι η Πολεμική Αεροπορία. Η ιατρική αντιμετώπιση των νεοσύλλεκτων γίνεται από κλιμάκιο γιατρών από το νοσοκομείο και εξετάζονται από γιατρούς σχεδόν όλων των ειδικοτήτων, ακόμα και από καρδιολόγο, ο οποίος δεν υπάρχει στα άλλα σώματα. Αυτός είναι και ο λόγος που οι αιφνίδιοι θάνατοι τόσο στο Πολεμικό Ναυτικό όσο και στην Πολεμική Αεροπορία είναι ελάχιστοι και οι αυτοκτονίες λιγότερες.

Από την πλευρά των γιατρών, οι αιφνίδιοι θάνατοι δεν είναι κάτι που μπορεί πάντα να προβλεφθεί. Υπάρχουν περιπτώσεις που ασθενείς βγαίνουν από τους γιατρούς και έξω από το ιατρείο πεθαίνουν. Βεβαίως, όπως λένε οι ίδιοι, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνονται οι εξετάσεις και κυρίως οι αναγκαίες. Εκεί όμως που επιμένουν είναι ότι θα πρέπει να δίνεται περισσότερος χρόνος στην επαφή γιατρού και νεοσύλλεκτου γιατί εκεί είναι το μυστικό. Εκεί ο γιατρός μπορεί να διαγνώσει αν υπάρχουν κρυμμένα προβλήματα. Οπως χαρακτηριστικά έλεγαν, «ένα καλό ιστορικό είναι το μισό των εξετάσεων».